ആരോ അയച്ച മഴയും കാറ്റും മനസ്സിൽ കൂടുകൂട്ടിത്തുടങ്ങി. ഇങ്ങനെയൊരു മഴക്കാലത്ത് എനിക്കു കൂട്ടായി ഒരു ജനാല മാത്രം. ഈ ലോകത്തേക്കുള്ള എന്റെ  കിളിവാതിൽ ആയിരുന്ന നാളുകളുടെ ഓർമ്മകൾ ഓടി ഓടി എത്തി.   ഈ ലോകത്തോടൂള്ള ബന്ധം നിലനിർത്തിയിരുന്ന ഒരു കാലം. അന്ന് ഈ മഴത്തുള്ളികൾ ഓരോ മണിമുത്തുകൾ ആയി മനസ്സിലും ജീവിതത്തിലും വീണുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഇന്നെന്റെ വീട്ടിൽ മഴകാണാനും മഴത്തുള്ളികൾ കാണാനും എന്റെ മൂന്നു മക്കളും ഉണ്ട്. ‘അമ്മയെന്താ ഈ കാണുന്നത്? കാറ്റും ഇടിവെട്ടലും നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലെ? റ്റൂ മച്ച് ലൈറ്റ്നിംഗ്. അകത്തു കയറിക്കെ..’  എന്റെ മകൾ അന്നക്കുട്ടിയുടെ  പേടിച്ചരണ്ട വാക്കുകൾ. 17 ആം വയസ്സിലേക്ക് കാലടികൾവെച്ചവൾ അടുക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ അവളെ ഞാൻ ഭൂമിയിലേക്കെത്തിച്ച വഴി വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിലോടിയെത്തി. മാസങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം വന്ന വിശേഷങ്ങൾ രണ്ടു തവണ എന്റെ ശരീരത്തെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞു. പേരും നാളും മനസ്സിലുറപ്പിച്ച് കാത്തിരുന്നെങ്കിലും എണ്ണപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളുടെ വിരുന്നുകാർ രണ്ടു പേര്‍ നടന്നകന്നു, ഒരു വാക്കും മിണ്ടാതെ. പിന്നീടുള്ള മാസങ്ങൾ ശീവേലിക്കല്ലിൽ തലയടിച്ചു മരിക്കാൻ വിധിക്കെപ്പെട്ടിട്ടും ജീവിച്ചെ പറ്റൂ എന്ന വരം വാങ്ങിയവളെപ്പോലെയായി ഞാൻ. സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ബന്ധുക്കാരുടെയുംനിര്‍ദ്ദേശങ്ങൾക്കും അഭിപ്രായങ്ങൾക്കും സഹായങ്ങൾക്കും മുന്നോടിയായി ആത്മധൈര്യം തരാനായി  എന്റെ അമ്മ കൂടെ എത്തിച്ചേർന്നു എന്നതും അന്ന് എനിക്ക് വളരെ അധികം ധൈര്യംതന്നിരുന്നു. ആദ്യത്തേത് എന്ന് എല്ലാവരും വിധിയെഴുതി, ‘സാരമില്ല‘ എന്നൊരു വാക്കിൽ. സ്വാന്തങ്ങൾ എല്ലാം  തന്നെ ഒരുക്കിയൊതുക്കി. രണ്ടാമത്തെ  വിരുന്നുകാരൻ ഗൾഫിലെ മണലാരണ്യത്തിലായിരുന്നു. അതും   എല്ലാവരും കാത്തു കാത്തിരുന്ന വിധി പോലെ വളരെ നാടകീയമായിത്തെന്നെ പിരിഞ്ഞകന്നു എന്നു പറയുന്നതാവും ശരി. എന്നാൽ ഇത്തവണത്തെ പിരിച്ചുവിടലിന്റെ സംഭവത്തിൽ മറ്റുചില മഹത് വ്യക്തികളുമായി പരിചയപ്പെടാനുള്ള ഒരു  അവസരം കൂടി  ഒരുക്കിത്തന്നു. എന്റെ  പിൽക്കാല ഡോക്റ്ററും മെന്ററും ആയിത്തീർന്ന ഡോക്റ്റർ ലീല, അവരുടെ ഡയറ്റീഷൻ ആയ സഹോദരി, ഡോക്റ്റർ കുടുംബം. പടി പടിയായിട്ടുള്ള അവരുടെ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ ഉപദേശങ്ങളുടെ അവസാനം ആ നല്ല വിശേഷവും വീണ്ടും വന്നെത്തി. എന്നാല്‍ ഇത്തവണ പ്രകൃതിക്കനുകൂലമായി നടത്തം, ഇരുപ്പ്, ജോലികൾ, ദിനചര്യകൾ എല്ലാം തന്നെ വേണ്ടെന്നു വെച്ച്, നീണ്ടു നിവർന്നു മാത്രം കിടക്കണം എന്ന പൂർണ്ണ നിഷ്‌കർഷണം ഏറ്റവും സന്തോഷത്തോടെയാണ് മനസ്സ് സ്വീകരിച്ചത്. മനസ്സിന്റെ ധൈര്യം ശരീരവും ഏറ്റെടുത്തു തുടങ്ങി എന്നത് പിന്നീടുള്ള എന്റെ മാസങ്ങളിൽ വളരെ വ്യകതമായി മനസ്സ് കാട്ടിത്തുടങ്ങി. എന്റെ മുറിയുടെ ജനാല മാത്രം പുറം ലോകത്തേക്കുള്ള എന്റെ കിളിവാതിലായി. അതിലൂടെ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ കിളികളുടെ ചിലപ്പുകളും, കാറ്റിന്റെ ചൂളംവിളികളും, ഓട്ടോറിക്ഷാകളുടെ ശബ്ദങ്ങളും ഒന്നും അല്ല കാണുന്നതും കേള്‍ക്കുന്നതും. മറിച്ച് അടുത്ത ഫ്ലാറ്റുകളിലെ കാറുകളുടെ ശബ്ദവും, തൊട്ടടുത്ത മണ്ണുവീടുകളിൽ  താമസിക്കുന്ന പഠാന്മാരുടെ  ഓലിവിളികളും, നിലവിളിച്ചോടുന്ന ആംബുലന്‍സുകളും മറ്റും മാത്രം, ‘പുറംലോകം’ എന്ന ഈ വാതലിലൂടെ മാത്രം കാണുന്നു. എന്നും രാവിലെ നാലുമണിക്ക് ജോലിക്കു പോകുന്ന ഭർത്താവ്. രാവിലെ എന്നെ എഴുനേല്‍പ്പിച്ച് എല്ലാ പ്രാധമിക കര്‍മ്മങ്ങളും നോക്കി നടത്തി, എന്നെ തിരികെ കട്ടിലിൽ കിടത്തുന്നു. ഒരു ദിവസത്തിന്റെ തുടക്കം തീരാത്ത, നിലക്കാത്തതുമായ ഓക്കാനത്തിൽ  മാത്രം തുടങ്ങുന്നു. അതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും മറ്റൊരാളോടു പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവില്ല. ആരും എന്തും എതു വിധത്തിലും നമ്മുടെ നാസാതന്ത്രത്തിനെതിരായി മാത്രം ഉള്ള ഒരു കാലം. രാവിലത്തെ കാപ്പിയും മറ്റും എല്ലാം എന്റെ കട്ടിലിനരികില്‍ എത്തിച്ചതിനു ശേഷം മാത്രം  എരിപൊരിയുന്ന വെയിലിൽ ഉള്ള വർക്ക് സൈറ്റിലേക്ക് അദ്ദേഹം പോകുന്നു. അതിനും മുന്നോടിയായി, എനിക്കു കാണാനായി പലതരം സിനിമകളുടെ വീഡിയോ കാസറ്റുകൾ റെഡിമണിയായി വീഡിയോയിൽ ഇട്ട് റിമോട്ട് എന്നെ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നു.

അടുത്ത അഞ്ചാറുമണിക്കൂർ സമയം ഞാന്‍ ബുക്കുകളും റ്റിവിയും വായനയും ഫോണും മാത്രം ഉള്ള എന്റെ  മുറിയുടെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്നു. ചെരിഞ്ഞു കിടക്കാനായിട്ടു പോലും പത്തു പ്രാവശ്യം  ചിന്തിക്കണം, വേണോ വേണ്ടയോ!. ആകാശത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത്  കോണ്‍ക്രീറ്റ് മതിലുകൾ മാത്രം സാക്ഷിയായി എന്നെ  നിര്‍ന്നിമേഷമായിട്ട് നോക്കിയിരിക്കുന്നു.

രാവിലെ എത്തുന്ന പത്രം പോലും പത്രക്കാരന്റെ  മോട്ടോർസൈക്കളിന്റെ  ഒച്ചയില്‍  നില്‍ക്കുന്നു. അതു എടുത്തുതരാനും വായിക്കുവാനുമായി ഇനി ഈ വീട്ടിലേക്ക് ആരെങ്കിലും കടന്നു വന്നാൽ മാത്രമേ നടക്കൂകയുള്ളു. എന്റെ അടുത്ത മേശയില്‍ ഇരിക്കുന്ന ലാൻ ഫോണ്‍ മാത്രം ‘ക്രീം ക്രീം ക്രീം  ശബ്ദം വീണ്ടും എന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കു ചിറകു നല്‍കിയിരുന്നു. എന്തുണ്ട് വിശേഷം? സുഖമല്ലെ? ഡോക്റ്ററെ കണ്ടിരുന്നോ? എന്ന കുശലാന്വേണങ്ങള്‍ ഒരു  പരിധിവരെ എന്നെ ആരുടെയോക്കെയോ അനിയത്തിയും സുഹൃത്തും മകളും മരുമകളുമാക്കി. ഫോണിന്റെ അങ്ങത്തലക്കലെ ശബ്ദങ്ങള്‍ ദൂരെ ദൂരെ നിന്നും ഈ ലോകവുമായി എന്നെ ചേര്‍ത്തു നിര്‍ത്തി. ഈശ്വരന്‍  പുറങ്കാലുകൊണ്ട് എനിക്കിട്ട്  ചെറിയ ഒരു മുട്ടുതന്നോ എന്നൊരു തോന്നല്‍ ഇടക്ക് മനസ്സില്‍ വരാറുണ്ട്! ഇല്ല, എല്ലാം നല്ലതിനല്ലെ!

എല്ലാത്തരം സിനിമകളും ദിനം പ്രതി കണ്ടുകൊണ്ടേയിരുന്നു കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ചിറകുകളില്‍ ഞാന്‍  പറന്നു നടന്നു. മനസ്സിനെ പൂര്‍ണ്ണമായും എന്റെ പേടിച്ചരണ്ട ചിന്തകളിൽ നിന്നും പാടെ മാറ്റിനിര്‍ത്തിയിരുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സങ്കടങ്ങങ്ങളും സന്തോഷവും പരിഭവങ്ങളും, കൊഞ്ചലുകളും എന്റേതു മാത്രമായി. കഥാപാത്രങ്ങള്‍ എനിക്കു ചുറ്റമുള്ള  കോണ്‍ക്രീറ്റ് മതിലുകളിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ ആയി  മാറി.

മാസങ്ങള്‍ എന്റെ കൂടെ, എന്നെ നോക്കി, എനിക്കായി ഓരൊരോ  പുതിയ അനുഭവങ്ങള്‍ പങ്കുവെച്ചു. ഒന്ന് രണ്ട് മൂന്നു മാസങ്ങള്‍… മനസ്സിന്റെ  പേടിയും എന്റെ അരക്ഷിതബോധവും തമ്മില്‍ ഒത്തു കളിച്ചു. എങ്കിലും  ഏതോ ലോകത്ത് ആരൊക്കയോ എനിക്കുവേണ്ടി ചൊല്ലിയ മന്ത്രങ്ങളും സങ്കീര്‍ത്തനങ്ങളും ഭഗവത് ഗീതയും ഈശ്വരന്റെ കാതുകളില്‍ തന്നെ ചെന്നു പതിച്ചിരുന്നു. വിചാരിച്ചതിലും വേഗത്തില്‍ ചിരിച്ചു നടന്നകന്നു മാസങ്ങള്‍. 6 ആം മാസം എന്ന വലിയ കടമ്പ ഞാന്‍ കടന്നു. ഒരു വലിയ രഥത്തില്‍ സഞ്ചരിക്കുന്ന രാജകുമാരിയുടെ ഗമയും ധൈര്യവും മനസ്സില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു തുടങ്ങി. ഇല്ല…. ഇനി എന്നെ എന്റെ കുഞ്ഞില്‍ നിന്നു ആരും അകറ്റി മാറ്റില്ല. അനേകം നിമിഷങ്ങളും ,മണിക്കുറുകളും എന്റെ സ്മൃതിസുഷിരങ്ങളിലൂടെ കടന്നു പോയി. ഇതിനെല്ലാം ഇടയില്‍ മുടങ്ങാതെ എന്റെ അമ്മയുടെ നനുത്ത സ്വരം പേറി എത്തുന്ന ഫോണ്‍ വിളികള്‍… ‘മോളെ  എങ്ങെനെയുണ്ട്? ഒന്നും പേടിക്കേണ്ട, സമയമാകുമ്പോള്‍ അമ്മ എത്തിക്കോളം’. കിളികള്‍ എത്തിനോക്കാത്ത,കാറ്റുകള്‍ വീശിയടിക്കാത്ത എന്റെ ജനാലയില്‍ ആരോ കൊത്തിയെടുത്തു ഇട്ടതുപോലെ പ്രകാശത്തിന്റെ തുണ്ടുകള്‍. നന്മയുടെ ഈശ്വരന്മാര്‍  എന്റെ നിലവിളികളും പ്രാര്‍ത്ഥനകളും കേട്ടു എന്നു പൂണ്ണമായും എന്റെ മനസ്സിനു ബോധ്യമായി. എന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്ക് അനുസൃതമായി എന്റെ  കുഞ്ഞുവയറും വലുതായിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

അന്ന് ആ മാസങ്ങളില്‍ എനിക്കു കൂട്ടായി എത്തിയതാണ് എന്റെ ഈ ഡയറി. ഓരോ ദിവസത്തെയും ദിനചര്യകളും വേദനകളും മനസ്സിന്റെ  വിങ്ങലുകളും  ഞാന്‍ ഒരു പുസ്തകത്തില്‍ കുറിച്ചുതുടങ്ങി. കൂടെ ഒരു ഉപഹാരമായി കിട്ടിയ ‘യുവര്‍ ബേബി ആന്റ് യു’ മാസങ്ങളും ദിവസങ്ങളും ആ ബുക്കിലൂടെ എന്റെ കൂട്ടുകാരായി. ഓരൊ മാസത്തെ വിവരങ്ങളും, ശാരീരികമാറ്റങ്ങളുമടക്കം, നമ്മുടെ സ്വന്തം വീവരങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്താന്‍ അതു വളരെ സഹായിച്ചു. മലയാളഭാഷയേക്കാളേറെ അന്നു ആഗലേയഭാഷയായിരുന്നു കൂട്ടുകാരി. അവ എന്റെ ചിരിയിലും സന്തോഷത്തിലും പങ്കുചേര്‍ന്നു. സാഹിത്യം എന്നത് എനിക്കു  കേട്ടുകേഴ്വിമാത്രം ആയിരുന്ന നാളുകള്‍. ഡാഡിയുടെ സഹോദരി ആരോ ഒരാള്‍, ഇന്നു ജീവിച്ചിരിപ്പില്ലാത്ത എന്റെ പിതൃസഹോദരിയുടെ  പുസ്തകങ്ങളും, എഴുത്തും മറ്റും കഥകളായി ഓര്‍മ്മയില്‍ ഓടിയെത്തി. സാഹിത്യത്തിന്റെ തുമ്പികള്‍ അന്നു മുതല്‍ മനസ്സില്‍ വട്ടമിട്ടു പറക്കാന്‍  തുടങ്ങി. പിന്നെ ഇന്നിതുവരെ അവയെന്നെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നു തന്നെപറയാം. മനസ്സില്‍ നിറയുന്ന സ്വപ്നങ്ങളും, വികാരങ്ങളും, സങ്കടങ്ങളും പരിഭവങ്ങളും ഞാനെന്റെ മനസ്സിന്റെ തൂലികയിലൂടെ കുത്തിക്കുറിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഇടക്കുള്ള ഈ കുത്തിക്കുറിക്കലുകള്‍ ദിനചര്യയായി. പിന്നീടവ ഒരു സര്‍ഗ്ഗ വാസനയെക്കാളേറെ ശക്തിയേറി മനസ്സില്‍ തണുത്ത മഴമേഘങ്ങളായി ആര്‍ത്തു പെയ്തുതുടങ്ങി.

വീണ്ടും മാസങ്ങള്‍ നീങ്ങി. എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ തുടിപ്പുകളുടെ  ശക്തി ദിനം പ്രതി കൂടിക്കൂടിവന്നു. ഒരു കാലിന്റെ ചവിട്ടും തലയുടെ വലിയ മുഴുപ്പുകളും മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങി. ആഹാരം വെച്ചുതരാനായി എനിക്ക് സൈറ്റില്‍ നിന്നും എത്തിയിരുന്ന തങ്കച്ചന്‍, ഇന്ന് എന്നെക്കാളും വലിയ പാചകക്കാരനായി മാറി. കഞ്ഞി വെന്തുവരാനെടുക്കുന്ന ആ ഒരു മണിക്കൂറും ഈ  8ആം മാസത്തിലും  ഞാന്‍ ഓക്കാനിച്ചുതന്നെ തീര്‍ത്തിരുന്നു. സ്വന്തം ഒരു കുഞ്ഞില്ലാത്ത തങ്കച്ചന്‍ പല ഡോക്റ്റര്‍മാരെയും വന്ധീകരണചിത്സക്കു കണ്ടതിന്റെ ഭാഗമായിക്കിട്ടിയ സകലവിധ അറിവുകളും എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു. തങ്കച്ചന്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന അവിയലും, മോരുകറിയും, മീന്‍ കറിയും ചോറും ഞാന്‍ കൊതിയേടെ തിന്നുമായിരുന്നു. ഒരു പന്തളം നാട്ടിന്‍പുറത്തുകാരന്റെ സകല സന്മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന തങ്കച്ചനെ, എന്റെ  8ആം മാസത്തില്‍  വല്ലാതെ സങ്കടപ്പെടുത്തേണ്ടി വന്നു. ദിവസങ്ങള്‍ മാത്രം ബാക്കി പ്രസവത്തിനുണ്ടായിരുന്ന  എനിക്ക്, കിടക്കാനും, എഴുന്നെല്‍ക്കാനും പരസഹായം ആവശ്യമായി വന്ന സമയം. ഇന്‍ഡ്യന്‍ എംബസ്സിയുടെ കാര്യുണ്യപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ ഭാഗമായി,അറബികള്‍ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന വീട്ടുജോലിക്കായി എത്തുന്ന ഇന്‍ഡ്യാക്കാരെ അവരുടെ എഴുത്തുകുത്തുകള്‍ തീരുന്ന സമയംവരെ ചില്ലറക്കാശിനു ജോലിക്കായി അയക്കുന്നു. അതുവഴി എന്റെ വീട്ടിലും ഒരു ലീല വന്നു. കണ്ണാടിവസ്ത്രം പോലെ ഒരു ഉടുപ്പും, കാലില്‍ ഒരു ചെരുപ്പുപോലും ഇല്ലാത്ത ഒരു മുഴുപ്പട്ടിണിക്കാരി സോമാലിയുടെ ഛായയുള്ള ലീല. വന്നു കയറിയ ഉടന്‍ തന്നെ തമിഴ് ചുവയിലെ ‘വണക്കം മാഡം’ എല്ലാം തന്നെ എനിക്കിത്തിരി സമാധാനം തന്നു, മുന്നോട്ടുള്ള ദിവസങ്ങളിലും, എണ്ണതേച്ചുകുളിയും, കഴിക്കാന്‍  സാദവും സാമ്പാറും  എന്നു വേണ്ട, ഞാനാകെ ഒന്നു കൊഴുത്തുരുണ്ടു എന്ന് എനിക്കു തന്നെ തോന്നിത്തുടങ്ങി. ദിവസങ്ങള്‍ മാത്രം ബാക്കി നില്‍ക്കെ, ക്രിസ്തുമസ്സും,പുതുവത്സരവും വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ വാരിവിതറിനിരത്തി കടന്നുപോയി. ഇനിയുള്ള ദിവസങ്ങള്‍ വളരെ സൂക്ഷിച്ചു വേണം എന്ന മുന്നറിയിപ്പോടെ ഡോക്റ്ററുടെ അവസാനത്തെ അപ്പോയ്ന്റ്‌മെന്റും കടന്നുപോയി. ദൈവത്തോട് അനുവാദം ചോദിച്ചു ചോദിച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ എണ്ണി എണ്ണി ഇരിക്കയാണ് എല്ലാവരും. ആദ്യത്തെ വേദനക്കു തന്നെ  ഹോസ്‌പിറ്റൽ എമര്‍ജന്‍സിയില്‍  എത്തണം എന്ന  മുന്നറിയിപ്പ് ഡോക്റ്ററും തന്നു.

ജനുവരി മാസവും പുതുവര്‍ഷത്തിന്റെ  ആഘോഷത്തിമിര്‍പ്പില്‍ കടന്നുവന്നു. ജനാലയില്‍ നിന്നുള്ള കാഴ്ചകളില്‍ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ കണ്ടുതുടങ്ങി. പൊടിപടലങ്ങള്‍  പൊടിമഴയില്‍ നനഞ്ഞടങ്ങി.  കാറ്റിന്റെ കാലുകളില്‍ ആരോ നൂപുരങ്ങള്‍ അണിയിച്ചു. എന്റെ മനസ്സിന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ പീലിവിടര്‍ത്തിയാടി. ദിവസങ്ങള്‍ നീങ്ങുന്നില്ല എന്നൊരു തോന്നല്‍ മനസ്സില്‍  നിഴല്‍ പോലെ നടന്നെത്തി. ആകാംക്ഷനിറഞ്ഞ ദിവസങ്ങള്‍…. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം, ഒരുച്ചനേരം, എന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ നീര്‍ജലധാരയായി ശരീരത്തില്‍ നിന്ന് ഒഴുകിയിറങ്ങി. നേരത്തേ തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്ന ബാഗും മറ്റും എടുത്തു തയ്യാറായ ലീല, എന്നെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് കാറിന്റെ  അടുത്തുവരെ എത്തിച്ചു. അടിവറ്റില്‍ നീന്നും നീര്‍ക്കുമിളകള്‍ ഊളിയിട്ടിറങ്ങുന്നതു പോലെ വിട്ടുവിട്ടുള്ള വേദനയുടെ ചെറിയ മുള്‍മുനകള്‍ ശരീരത്തില്‍ വന്നു തറച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഹോസ്‌പിറ്റല്‍ എമര്‍ജന്‍സിയുടെ വാതില്‍ പിന്നിട്ടു കഴിഞ്ഞാല്‍പിന്നെ ഈ ലോകത്തൊടും, കൂടെയുള്ള ആള്‍ക്കാരോടും ഉള്ള സകല ബന്ധങ്ങളും വിച്ഛേദിക്കപ്പെടുന്നു. ഇന്നു രാത്രി എന്റെടുത്തേക്കെത്താനായി പ്ലൈന്‍ കയറുന്ന എന്റെ അമ്മ.

പ്രസവമുറിയില്‍ സകല സന്നാഹങ്ങളോടും കൂടി സജ്ജമാക്കിയ മുറിയില്‍ ഞാനും എന്റെ കൂടെയുള്ള ഡ്യൂട്ടി നേഴ്സും. പ്രസവത്തിനായുള്ള ഗൌണും മറ്റും ഇട്ട് എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ഹൃദമിടിപ്പും മോണിറ്ററിലേക്കും കണക്റ്റ് ചെയ്തു. ഇടക്കു വന്നു പോകുന്ന എന്റെ ഡോക്റ്റർ ’ലോങ്ങ് വെയിറ്റിംഗ് ടൈം’ എന്ന് പറഞ്ഞു നടന്നകന്നു. വിട്ടുവിട്ടു വരുന്ന വേദനയുടെ  സമയം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്നു. എന്റെ കൂടെ മനോരമ വീക്കിലി വായനയില്‍ മുഴുകിയിരുന്ന മലയാളി നേഴ്സ്  പതുക്കെ എഴുനേറ്റ്   അലമാരിയില്‍ നിന്ന്  പലതരം  റ്റിഷ്യൂ, ടര്‍ക്കി ടവ്വലുകളും, ക്രീമുകളും, മരുന്നുകളും, ഗ്ലൗസുകളും എല്ലാം എടുത്തു തയ്യാറക്കി. എന്റെ വയറിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് അവരുടെ കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്നു. ഇന്റെര്‍ കോമിലൂടെ മറ്റാരെയോ അവര്‍  വിളിച്ചു വരുത്തി. ഇടക്കു വീട്ടുവിട്ടു വരുന്ന വേദക്ക്, എങ്ങനെ മാറി മാറി ശ്വാസം  വലിക്കണമെന്ന്‍ അവര്‍ എന്നെ കാണിച്ചു തന്ന പ്രകാരം ഞാനും  ശാശോഛ്വാസം ചെയ്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു. സഹിക്കാന്‍ മേലാത്ത വേദനയിലേക്കു നടന്നടുക്കുന്ന എന്നെ ഇടക്ക് ഒന്നു തലോടി എന്റെ നെറ്റിയില്‍ പൊടിയുന്ന വിയര്‍പ്പും തുടച്ചുകൊണ്ട് എന്നോടവര്‍ കൂടുതല്‍ അടുത്തു നിന്നു. ‘ആരുണ്ട് പുറത്ത്?’ എന്ന അവരുടെ ചോദ്യത്തിനു മറുപടി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു എന്നു  തോന്നുന്നു. എന്റെ ചേട്ടത്തി, എന്നോ മറ്റൊ! എന്റെ കാലുകള്‍ രണ്ടും കയറ്റി മുട്ടുമടക്കി ഒരു വടിത്താങ്ങില്‍ നിര്‍ത്തുന്നതു പോലെ അവരെന്നെ  കിടത്തി. “ഇനി അധികം സമയം  എടുക്കില്ല’  നേഴ്സുമാരുടെ അടക്കം  പറച്ചില്‍ എന്റെ കാതിലും  പറന്നെത്തി. വീണ്ടും അവര്‍ ഇന്റെര്‍ കോമിലൂടെ എന്റെ ഡോക്റ്ററെ വീളിച്ചു. ഡോക്റ്റർ   വന്നയുടനെ മാസ്കും, ഗൌണും ഒക്കെയിടുന്നതിനിടയില്‍, മിസറി നാട്ടില്‍ നിന്നെത്തിയ അവര്‍  എന്നെ നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചോഎന്നെനിക്കും തോന്നാതിരുന്നില്ല.

അതേസമയം, സുഗമമായ ഒരു പേറ്റുനോവിന്റെ സമയമായി എന്നു മനസ്സിലാവുന്നതിനു മുന്നെ ചോദ്യം എത്തി…. ലെറ്റ്സ് സ്റ്റാര്‍ട്ട് സപ്‌ന? ഒന്നും മനസ്സിലയില്ലെങ്കിലും ഞാനും അവരും  ഒരു കയ്യകലത്തിന്റെ വ്യത്യാസത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ എന്റെ സമയവും ആകാംക്ഷയും അവസാനിക്കാറയി എന്നെനിക്കും മനസ്സിലായി. അവരുടെ പകുതി അറബിച്ചുവയുള്ള ഇംഗ്ലീഷില്‍  പറയുന്ന “ബുഷ്  ബുഷ്’ എന്നത്  എന്താണെന്നു മനസ്സിലായത്, മലയാളി നേഴ്സിന്റെ  ഒരു വളിച്ച ചിരിയില്‍ നീന്ന് എന്റെ സകലശക്തിയും എടുത്ത്  കുഞ്ഞിനെ പുറത്തേക്കു തള്ളാനാണ് എന്ന് മനസ്സിലായത്. അടുത്ത  മണിക്കൂറുകള്‍ എന്റെ ആകാംക്ഷ പൂര്‍വ്വാധികംവര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചതല്ലാതെ എന്താണ് എന്റെ  ശരീരത്തിനു സംഭവിക്കുന്നതെന്നോ, ഞാന്‍ സഹിക്കുന്ന വേദനയോ ഒന്നും തന്നെ അറിഞ്ഞില്ല. എന്റെ പ്രതീക്ഷ, അക്ഷമയായി ഞാന്‍ ജീവിച്ച ഈ  9 മാസം… ഒരു ഉത്തേജനമരുന്നിന്റെ  നീര്‍ക്കയത്തിലെന്നതുപോലെ എന്റെ  മനസ്സു പിടഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഏതോ നിമിഷത്തില്‍ അവരുടെയെല്ലാം  പ്രലോഭനങ്ങളും എന്റെ ശരീരത്തില്‍ നിന്നും പൊടിഞ്ഞ വിയര്‍പ്പു നീരുകളെ തുടച്ചു മാറ്റുന്ന സിസ്റ്ററിന്റെ കയ്‌കൾ ഞാന്‍ മാന്തിക്കീറി. അയ്യോ… എന്ന എന്റെ നിലവിളിയില്‍ അവരുടെ  വേദനയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അങ്ങനെ ശരീരത്തെ കീറിമുറിക്കുന്ന വേദനയുടെ മാറ്റൊലികള്‍ അനേകം കടന്നു പോയി. ഏതോ നൈമിഷികതക്കു ശേഷം ആ കരച്ചില്‍ എന്റെ കാതിലും എത്തി….. മ്മേ മ്മേ മ്മേ.. ഒരു വെള്ളക്കീറല്‍ തുണിയില്‍ പോതിഞ്ഞെടുത്തെ ആ പഞ്ഞിക്കെട്ടിനെ ഞാന്‍ കാണുന്നതിനു മുന്‍പേ അവര്‍ കോരിയെടുത്തു. ഒന്നെന്നെ കാണിച്ചിട്ട് കൊണ്ടുപോകൂ…. എന്റെ ചോരയും,മജ്ജയും ചേര്‍ത്തു പൊതിഞ്ഞ കെട്ടില്‍ നീന്നും ആ ചുവന്നു തുടത്ത മുഖവും ശരീരവും ഞാന്‍  എന്റെ നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു. എന്റെ മാത്രം കുഞ്ഞ്, എന്റെ ചോര, എന്റെ  ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗം. ഇവള്‍ക്കായി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്ന മാസങ്ങള്‍, ദിവസങ്ങള്‍, മണിക്കൂറുകള്‍, നിമിഷങ്ങള്‍. സന്തോഷത്തിന്റെ ആ വലിയ  ആഘാതത്തില്‍ എന്റെ ശരീരത്തില്‍ ഡോക്റ്റർ നടത്തിയ കുത്തിക്കെട്ടുകളും വേദനകളും തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കലുകളും ഒന്നു തന്നെ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല. ഒ കെ.. സപ്‌ന… യു ഹാവ് സച്ച് ആന്‍  ഐഞ്ചല്‍ എ ഡോട്ടര്‍. വുഡ് യു ഗിവ് ഹെര്‍ റ്റു മീ? ഷീ ഡസ് നോട്ട് ലൂക്ക് ലൈക്ക് ആന്‍  ഇന്‍ഡ്യന്‍! ഒരു  വലിയ  ജയം, എന്തോ പിടിച്ചടക്കിയ സന്തോഷം, എന്റെ മനസ്സില്‍ തിരതല്ലി. എല്ലം  കഴിഞ്ഞ്  തുടച്ചു മിനുക്കി എന്നെ വാര്‍ഡിന്റെ  ഐ സി യു വിലേക്കു മാറ്റി.

ക്ഷീണം കാരണമോ മനസ്സിന്റെ സമനില തീര്‍ത്തും ഇല്ലാതെയായതിന്റെയോ ഭാഗമായി ഞാന്‍ എപ്പോഴാ ഉറങ്ങിയത് എന്ന് അറിഞ്ഞില്ല. അര്‍ദ്ധബോധാവസ്ഥയില്‍ എന്നെ  വാര്‍ഡിലേക്ക് മാറ്റുന്നതും, ചിര പരിചിതമാ‍യ എന്റെ ചേട്ടത്തിയുടെയും ഭര്‍ത്താവിന്റെയും, രണ്ടു മുഖങ്ങള്‍ കോറിഡോറിന്റെ  ലൈറ്റില്‍ ഞാന്‍  കണ്ടിരുന്നു. ബോധം തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല.  ഉറങ്ങട്ടെ എന്നു മാത്രം കേട്ടു എന്റെ അബോധ മനസ്സ്.

വീണ്ടും കണ്ണുതുറന്നപ്പോള്‍  ഒരു  പഞ്ഞിക്കെട്ടില്‍  പൊതിഞ്ഞ്, ‘കുഞ്ഞിനു പാലു കൊടുക്കാന്‍ സമയമായി’ എന്നു പറഞ്ഞു എന്റെ കയ്യില്‍  ഇടത്തുവശം ചേര്‍ത്തു കയ്യില്‍ വച്ചുതന്നു. ഈ ലോകം പിടിച്ചടക്കിയ ചക്രവര്‍ത്തിനിയുടെ ഗമയില്‍ ഞാന്‍ എല്ലാ ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യത്തിലും കുളിരുകോരി നിന്നു. പെട്ടെന്നെല്ലാം പാടപോലെ മറഞ്ഞു. കണ്ണില്‍ നിന്നു ഇറ്റുവീഴുകയാണെന്നു പിന്നീടു മനസ്സിലായി.

സപ്‌ന അനു ബി ജോർജ്

0 Comments

Use social login to comment

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Subscribe to our newsletter

jwalanam-mal-logo

About us | FAQ | Terms of use | Contact us

Copyright 2019. All Rights Reserved.| Designed & Developed by Midnay

Forgot your details?

Create Account